پارادوکس خواب: چرا انسان ها با وجود نیاز زیاد، این قدر کم می خوابند؟

چرا انسان ها با وجود نیاز زیستی بالا، به طور میانگین کمتر از حد لازم می خوابند؟ کتابی تازه این پرسش را از زاویه تکامل و رفتار نخستی ها بررسی می کند.

- پارادوکس خواب: چرا انسان ها با وجود نیاز زیاد، این قدر کم می خوابند؟ چرا انسان ها با وجود نیاز زیستی بالا، به طور میانگین کمتر از حد لازم می خوابند؟ کتابی تازه این پرسش را از زاویه تکامل و رفتار نخستی ها بررسی می کند.

برای هزاران سال، فیلسوفان درباره علت خوابیدن و رؤیا دیدن انسان ها بحث کرده اند.

ارسطو، فیلسوف یونان باستان در قرن چهارم پیش از میلاد، در رساله درباره خواب و بی خوابی توضیح داد که خواب یک توقف طبیعی و ضروری در آگاهی است که به بدن و ذهن فرصت بازسازی می دهد.

به گزارش زومیت، اما دیدگاه ارسطو در دوره روشنگری (اواخر قرن هفدهم) تا حدی کنار گذاشته شد.

فیلسوفانی مانند جان لاک و دیوید هیوم معتقد بودند خواب مانع تفکر منطقی و پیشرفت علمی است.

هیوم خواب را در کنار تب و جنون، عاملی مزاحم برای عقلانیت می دانست.

 جان لاک نیز خواب را اختلالی ناخواسته در مسیر عقلانیت و بهره وری انسان تلقی می کرد.

حتی جونا تان کری، نویسنده معاصر، این نگاه را به صورت تندتری خلاصه کرده و نوشته بود: خوابیدن برای بازنده هاست ، که نشان دهنده نگاه منفی بخشی از فرهنگ مدرن به خواب است.