خطرات دوران «نه جنگ، نه صلح»/ ساختمان ها را می توان دوباره ساخت اما روحیه اجتماعی را چطور؟

ایران در این میانه تجربه تاریخی ویژهای دارد، تجربه ای که پس از هر جنگ و ویرانی و هجوم بیگانگان با رجوع به ظرفیتهای سرزمینی و فرهنگی خود انقطاع و فراموشی سپرده است.

- خطرات دوران نه جنگ، نه صلح / ساختمان ها را می توان دوباره ساخت اما روحیه اجتماعی را چطور؟ ایران در این میانه تجربه تاریخی ویژهای دارد، تجربه ای که پس از هر جنگ و ویرانی و هجوم بیگانگان با رجوع به ظرفیتهای سرزمینی و فرهنگی خود انقطاع و فراموشی سپرده است.

بازگشت اصفهان در دوران خواجه نظام الملک و تبریز در دوران خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی به رونق های پیشین نمونه هایی درخور تامل اند.

  هادی خانیکی، غلامرضا ظریفیان، نعمت الله فاضلی، روزبه کردونی در یادداشتی مشترک در روزنامه اطلاعات نوشتند: پس از هر جنگ، جامعه بر لبه دو امکان می ایستد: یا در خاکستر خود فرو می رود، یا از همان خاکستر، قصه ای تازه برای باهم ماندن می سازد.

نمونه ها در دیروز و امروز کم نیستند.

ورشو پس از جنگ جهانی دوم، فقط شهری ویران نبود؛ حافظه ای آوارشده بود.

خیابان ها، میدان ها و مرکز تاریخی شهر چنان درهم شکسته بود که بازگشت، بیشتر به رؤیا می مانست تا برنامه.

اما ورشو از دل خاکستر خویش تنها دیوار بالا نیاورد؛ خود را دوباره روایت کرد.