«خیابان جمهوری»؛ دو ساعت اسارت در لابیرینت داستان های بی سرانجام

بیش از آنکه یک فیلم سینمایی موفق باشد، یادآور خطر همیشگی سرگردانی بین رسانه ها و ژانرهاست - خیابان جمهوری ؛ دو ساعت اسارت در لابیرینت داستان های بی سرانجام بیش از آنکه یک فیلم سینمایی موفق باشد، یادآور خطر همیشگی سرگردانی بین رسانه ها و ژانرهاست عصر ایران؛ محمدِ تقی زاده- در فضای سینمای ایران که مرزهای بین فرم های روایی گاه در هم می آمیزد، سرنوشت کارگردانی مانند منوچهر هادی می تواند نمونه ای گویا از چالش های اصالت اثر باشد.

  او که سال ها در وادی ساخت سریال های عامه پسند و نیز فیلم های اجتماعی با داعیه های جدی تر حرکت کرده، در آخرین اثر با عنوان خیابان جمهوری   میان این دو جهان سرگردان مانده است.

  نتیجه، فیلمی است که بیش از آنکه یک کلیت منسجم سینمایی باشد، به چند اپیزود مجزا و ناپیوسته شباهت دارد، و تنها حضور پررنگ طنزهای سطحی و شیرین کاری های اندک است که تا حدی بار سنگین درام ناهمگونش را قابل تحمل می کند.

 این اثر، بیش از هر چیز، نشان دهنده آشفتگی فرمی و محتوایی است؛ گویی کارگردان در انتخاب مسیر نهایی خود دچار تردید شده و تصمیم گرفته تا همه چیز را یک جا عرضه کند، بی آنکه به هزینه های این همه چیزخواری هنری توجهی داشته باشد.