خودشیفتگی و انواع آن

بزرگ جلوه دادن خود، بسیار مثبت است و در شرایطی می تواند شما را به موفقیت در بسیاری از زمینه های زندگی سوق دهد «خودشیفتگی سالم» به معنای برخورداری از احساس سزاوار بودن و لایق چیزهای خوب بودن است.

- خودشیفتگی مجلل احتمالا همان تصویر عمومی است که اکثر مردم از یک فرد خودشیفته دارند.

این نوع خودشیفتگی همچنین می تواند به عنوان یک عامل شناخته شود.

در روانشناسی، خودبزرگ بینی به معنای داشتن یک احساس برتریِ غیرواقعی است.

بنابراین خودشیفتگی مجلل شامل مواردی همچون مبالغه کردن در مورد توانایی های خود، ادعای تسلط بر دیگران و برخورداری از احساس عزت نفسِ عموما کاذب است که کلیه ی این موارد، غالبا به قیمت آسیب رساندن به دیگران تمام می شود.

یک شخصیت سوء استفاده گر، در جستجوی نقاط ضعفِ دیگران، به شدت رقابت جو و نمایانگر تمایلات خصمانه است.

  در این نوع خودشیفتگی، افراد احتمالا نسبت به خود احساس خوبی دارند و در زمینه ی ارزیابی هوش هیجانی خود اغراق می کنند.

این یکی از عجیب ترین اقداماتی محسوب می شود که چنین افرادی به آن روی می آورند، زیرا هوش هیجانی در این افراد، مشخصا بسیار پایین است.

  خودشیفته های مجلل می توانند جذاب باشند اما اغلب فاقد همدلی هستند.