«زنده شور»؛ آیا هنوز می توان زندگی را خواست؟

حسام الدین شهرابی فراهانی، پژوهشگر فلسفه غرب و مدرس دانشگاه در یادداشتی اختصاصی پیرامون فیلم زنده شور برای جماران نوشت: «زنده شور» را می توان فیلمی درباره «آخرین امکان معنا» دانست.

- زنده شور را می شود روایتی نیچه ای از انسانِ رهاشده در مرز زندگی و مرگ دانست؛ جایی که هیچ معنا یا نجات متافیزیکیِ تضمین شده ای برای انسان وجود ندارد.

فیلم از همان ابتدا تماشاگر را وارد وضعیتی می کند که در آن پاسخ های آماده از کار می افتند.

نه ایمان به عنوان پناهگاه قطعی عمل می کند، نه اخلاق رسمی، نه حتی امید به آینده.

آنچه باقی می ماند، انسانی است که باید در فاصله ای کوتاه تا پایان، نسبت خودش را با زندگی روشن کند.

محکومان فیلم نه قهرمان اخلاقی اند و نه شر مطلق .

آن ها نه آن قدر پاک اند که مرگ شان تراژدیِ معصومیت باشد، و نه آن قدر هیولاوار که حذف شان آرامش اخلاقی بیاورد.

آنچه فیلم به جای این دوگانه ها نشان می دهد، انسان هایی است که باید در لحظه نهایی، خودشان تصمیم بگیرند که زندگی هنوز چه ارزشی برایشان دارد.

این نقطه، دقیقاً همان جایی است که می شود از یک نسبت نیچه ای با فیلم سخن گفت.

نیچه و انسانِ بی پناه فریدریش نیچه از نخستین متفکرانی است که به صراحت اعلام می کند که معنا دیگر چیزی نیست که از بیرون زندگی به آن افزوده شود.