دیر رسیدنِ مداوم؛ آیا وقت نشناسی نشانه ADHD است؟

«نابینایی زمانی» از ویژگی های مستند اختلال کم توجهی/بیش فعالی است اما کارشناسان می گویند به خودی خود توجیه نیست و هرکس دیر می رسد لزومن این اختلال را ندارد.

- نابینایی زمانی از ویژگی های مستند اختلال کم توجهی/بیش فعالی است اما کارشناسان می گویند به خودی خود توجیه نیست و هرکس دیر می رسد لزومن این اختلال را ندارد.

آلیس لووت، موسیقی دان و کارمند یک خانه گروهی در لیورپولِ انگلستان، اغلب به خاطر دیر رسیدن به دردسر می افتاد.

وقتی به خاطر دیرکرد دوستانش را ناامید می کرد، احساس شرمندگی داشت و اغلب درباره به موقع رسیدن به مدرسه مضطرب بود.

لووت گفت: انگار آن ساعتِ درونی که در سر آدم ها می تیکد را ندارم.

او تا 22 سالگی و زمانی که اختلال کم توجهی/بیش فعالی (ADHD) در او تشخیص داده شد، نمی دانست آنچه تجربه می کند نامی دارد.

به گزارش یورونیوز، گاهی به آن کوری زمانی می گویند و راسل بارکلی، عصب روان شناس بالینیِ بازنشسته در دانشگاه ماساچوست، در سال 1997 آن را نزدیک بینی زمانی نامید.

کوری زمانی به مشکل در سنجشِ مدت انجام کارها یا میزانِ سپری شدن زمان اشاره دارد.

مدت هاست با ADHD و در برخی موارد با اوتیسم مرتبط دانسته می شود.

در سال های اخیر، این مفهوم در شبکه های اجتماعی مطرح تر شده و بحث هایی را درباره مرز میان یک وضعیتِ شناخته شده و رفتاری که دیگر�