ترامپ، ونزوئلا و مسئولیت رسانه در قبال اغفال افکار عمومی

در انتشار عکس ها و ویدئوهای یک رییس جمهور دستبندخورده با چشم بند، در محاصره نیروهای نظامی-امنیتی، ما با یک اقدام نمادین طرف هستیم.

در ادبیات نمایش سیاسی ، قدرت فقط در سطح تصمیم ها و عملیات نظامی اعمال نمی شود، بلکه از طریق تصویر، صحنه پردازی و طراحی لحظه های مناسب پخش شکل می گیرد.

این تصویر خاص، چند لایه پیام را هم زمان منتقل می کند: نمایش غلبه کامل قدرت مداخله گر بر اراده و ساختار سیاسی کشور قربانی که در اینجا ونزوئلا است.

فروکاستن رییس جمهور یک کشور مستقل به یک متهم عادی در چارچوب گفتمان جنگ با مواد مخدر و ارسال هشدار نمادین به سایر دولت های مستقل که سرنوشت هر مقاوم و ناهمسویی می تواند همین باشد .

از زاویه نظریه دستور کارگذاری (برجسته سازی) و چارچوب بندی همین تصاویر، دستورکار ذهنی افکار عمومی را تعیین و جابه جا می کند.

به جای آن که پرسش اصلی حول مشروعیت حمله، نقض حاکمیت و مسئولیت شورای امنیت شکل بگیرد، مخاطب به دیدن یک فرد شکست خورده عادت داده می شود.

تمرکز به جای نقض حقوق بین الملل ، روی سرنوشت شخص مادورو می نشیند و از ساختار به فرد، از قاعده به استثناء تنزل داده می شود.

اگر این روند را در چارچوب تولید رضایت هرمان و چامسکی بخوانیم، تصویر دستبند و چشم بند بخشی از همان فرایندی است که جنگ و مداخله را مشروع و مقبول جلوه می ده