ربایش حاکمیت در قاب تصویر: ترامپ، ونزوئلا و مسئولیت رسانه در قبال اغفال افکار عمومی

رسانه ناگزیر است خبر را پوشش دهد و تصویر را توصیف کند؛ اما میان «بازتاب انتقادی» و «همراهی با نمایش قدرت» تفاوت جدی وجود دارد.

تکرار بی واسطه و بدون نقد این تصاویر، - در انتشار عکس ها و ویدئوهای یک رییس جمهور دستبندخورده با چشم بند، در محاصره نیروهای نظامی - امنیتی، ما با یک اقدام نمادین طرف هستیم.

در ادبیات نمایش سیاسی ، قدرت فقط در سطح تصمیم ها و عملیات نظامی اعمال نمی شود، بلکه از طریق تصویر، صحنه پردازی و طراحی لحظه های مناسب پخش شکل می گیرد.

این تصویر خاص، چند لایه پیام را هم زمان منتقل می کند: نمایش غلبه کامل قدرت مداخله گر بر اراده و ساختار سیاسی کشور قربانی که در اینجا ونزوئلا است.

فروکاستن رییس جمهور یک کشور مستقل به یک متهم عادی در چهارچوب گفتمان جنگ با مواد مخدر و ارسال هشدار نمادین به سایر دولت های مستقل که سرنوشت هر مقاوم و ناهمسویی می تواند همین باشد .

از زاویه نظریه دستور کارگذاری (برجسته سازی)و چهارچوب بندی همین تصاویر، دستور کار ذهنی افکار عمومی را تعیین و جابه جا می کند.

به جای آنکه پرسش اصلی حول مشروعیت حمله، نقض حاکمیت و مسئولیت شورای امنیت شکل بگیرد، مخاطب به دیدن یک فرد شکست خورده عادت داده می شود.