خانه دوستی؛ انتخابی آگاهانه یا نشانه ای از انزوا؟

در سال های اخیر، به ویژه پس از همه گیری کرونا، «تنهایی» اغلب به عنوان یک بحران اجتماعی مطرح شده است.

تیترهای هشداردهنده از افزایش انزوا، - در سال های اخیر، به ویژه پس از همه گیری کرونا، تنهایی اغلب به عنوان یک بحران اجتماعی مطرح شده است.

تیترهای هشداردهنده از افزایش انزوا، افسردگی و گسست های اجتماعی خبر می دهند.

در میان این نگرانی ها، گروهی از افراد کمتر دیده می شوند: کسانی که آگاهانه ماندن در خانه را ترجیح می دهند و از آن احساس رضایت و آرامش می گیرند.

خانه فقط چهاردیواری نیست به گزارش همشهری آنلاین، این افراد که در ادبیات روان شناسی غیررسمی به خانه دوست ها معروف شده اند، الزاماً خجالتی، افسرده یا منزوی نیستند.

پژوهش های جدید نشان می دهد که بسیاری از آن ها روابط اجتماعی سالمی دارند، اما ترجیح می دهند انرژی خود را در محیطی امن، قابل پیش بینی و شخصی بازیابی کنند.

خانه به عنوان پناهگاه روانی روان شناسان می گویند خانه برای این افراد تنها یک مکان فیزیکی نیست، بلکه پناهگاهی روانی است؛ جایی که فشارهای اجتماعی کاهش می یابد، نیاز به نقش بازی کردن کمتر می شود و فرد می تواند خودِ واقعی اش باشد.

برخلاف تصور رایج، این ترجیح لزوماً به معنای گریز از جامعه نیست، بلکه شکلی از خودتنظیمی روانی به شمار می رود.