به رسم مهربانی؛ خادمی در حرم رضوی به نیابت مادران چندفرزندی

انگار کن دهه کرامت باشد و تو دل تنگ داشته باشی و کنج شهرت تمام راه ها با تمام وسعتشان درمانده ات کرده باشد که یکهو مردی مشکی پوش و اتوکشیده مزین به سنجاق سینه خادمی وارد مجلس شود؛ - خبرگزاری فارس-همدان، سولماز عنایتی: چشمم را عادت داده بودم به مرمرهای صیقل خورده و آیینه ای و قدم های خدمت، انگار که فقط باید گام های تند و تیز را روی مرمرهای سرسرا برداری و کمر تا کنی تا فریضه خدمت به جا بیاید و خادم باشی.

یا لااقل پرزهای لچک ترنج های لاکی را زیر پا حس کنی و با روی گشاده پذیرای اهل دل باشی تا حکم خادمی ات امضا شود، اما نه! راه دیگری هم دارد که عادت و تصویر و قاعده ذهنی ام را در چشم برهم زدنی می شکند.

انگار کن در خانه ای که به رسم حسینیه و در راه شهدا وقف شده، نشسته باشی به خیال تکریم خواهران و همسران شهدا و تجلیل از مادران چندفرزندی، بعد چای لب دوز و استکان های کمرباریک ممهور به نام خون خدا را در دست گرفته باشی و هر جرعه را به یاد شهدا و سالار شهدا نوش جان کنی.

انگار کن دهه کرامت باشد و مجلس به نام شهدا اما تو دل تنگ داشته باشی و کنج شهرت تمام راه ها با تمام وسعتشان درمانده ات کرده باشد که یکهو مردی مشکی پوش و اتوکشیده با کتی بلند و مزین به سنجاق سینه خادمی وارد مجلس شود.