یک روز با مردمان باصفا در گوشه بی هیاهوی دنیا

صدای زنگوله گله ها توی سکوت کوه ها می پیچید و هارمونی قشنگی ساخته بود.

چشم هایم را بستم؛ حس می کردم بین یک کنسرت موسیقی بزرگ هستم باورم نمی شد این حجم از زیبایی و آرامش بغل گوشم بوده و من از خودم دریغ کرده بودم.

- خبرگزاری فارس چهارمحال و بختیاری سرم را به شیشه ماشین چسبانده بودم و هزاررنگ خدا را می دیدم، تازه داشتم می فهمیدم این که می گویند کوهرنگ، حکمتی دارد.

تا چشم کار می کرد کوه بود و کوه و هر کدام به یک رنگ، یکی سبز سبز و دیگری سفید سفید؛ تضاد قشنگی که مرا خیره کرده بود.

آفتاب داشت غروب می کرد و ما هنوز داخل ماشین بودیم، عبور از پیچ و خم کوه های پر از برف کوهرنگ انقدر جذاب و شیرین بود که اصلا گذر زمان را متوجه نشده بودم.

نگاهی به صفحه گوشی انداختم آنتنش برگشته بود خلقم تنگ شد انگار با این فضا غریبه بودم، هوای کوچ به سرم افتاده بود و این دنیای مجازی برایم رنگ باخته بود.

کاش برمی گشتم به همان صبح علی الطلوع همان موقعی که تازه راهی شده بودیم.

کوچ به روش مدرن سیاه چادرهای عشایر یکی یکی داشت برپا می شد و عشایر از راه می رسیدند هرچند کوچ هم مدرن شده بود و دیگر کمتر خانواده ای به روش سنتی وسایلش را جابه جا می کرد اما این مردم هنوز نتوانسته بودند از این چادر و طبیعت دل بکنند و خانه نشین شوند.