عاشق نشدی خانم، دیوانه چه میدانی؟!

 گاهی اوقات، رزق، یک استکان چای است که وقتی سر به هوا داری از کنار چایخانه ی حضرت رضا (ع) رد می شوی قسمتت می شود.

می پرسی: امروز چایخانه دست کدام موکب است؟ و به جای جواب، یک استکان چای لب سوز دستت می دهند و می گویند: بفرما! اینجا و در صحن کوثر، خادم ها برای خدمت دنبال بهانه می گردند و چه بهانه ای بهتر از یک زائر که مسیر رسیدن به ضریح را گم کرده باشد.

استکان چای را از دست خادم می گیرم و یکهو غیب می شود.

همه در حال دویدن اند.

آرام و بی سروصدا توی چایخانه سرک می کشم.

هیچ کس حواسش به من نیست.

دو نفر زمین را جارو می زنند و سه نفر آب می کشند.

دور تا دور چایخانه هم هر کسی دستش می رسد برای رساندن پذیرایی به دست زوار، کاری می کند.

اما این موکب با بقیه ی موکب ها خیلی فرق دارد.

یک فرق اساسی.

چای را برای خودی ها نگه داشته اند و به مردم کیک و آب هندوانه می دهند! بیرون می روم.

کمی آنطرف تر هم که پر از لیوان های شربت موهیتوست! با خنده به تابلوی چایخانه نگاه می کنم و دنبال یکی از خادم ها که سرشلوغ تر به نظر می آید و سن و سال دارتر است می دوم.

لباس سبز چمنی خدمت پوشیده و موی سر و محاسنش سفید است.

می گویم: حاج آقا، شما از کجا آمده اید؟ چایخانه حضرتی را تبدیل به کافه کرده اید ها!     کارت خبرنگاری را که از گردنم آویزان می بیند دستپاچه جلو می آید: حالا این بد است یا خ