زائرانِ جهان وطن

 دیده اید وقتی به مهمانی می روید همه ی ذوق و لذتش به استقبال میزبان است؟ دیده اید وقتی درِ خانه باز می شود و صاحب خانه با آغوش باز به شما خوش آمد می گوید چه حس شیرینی دارد؟ حالا فکرش را کنید که آمده اید مشهد.

از هواپیما پیاده شده اید.

حتی تصور هم نمی کردید اینجا و در این شهر غریب، کسی سراغ تان را بگیرد اما درِ سالن را که باز می کنند، دو ردیف از خادم های سلطان طوس را می بینید که با لباس های سورمه ای خادمی و عطر عود و سلام و صلوات به استقبالتان آمده اند.

راستش اینجا دیگر کسی غریب نیست، چون شاه خراسان هوای میهمان هایش را دارد.

چون قبل از اینکه خودشان بروند زیارتش، خادمانش را به استقبالشان رهسپار کرده تا پیش از خشک شدن عرق سفرشان به آن ها خوش آمد بگویند.

و در این حال و هوا دیگر چه فرقی دارد از تهران آمده باشی یا زاهدان و یا شاید هم مثل نادیه العالی از بحرین! هرچه که هست این است که مرزهای جغرافیایی در مملکت شاه خراسان، بی معناست و زائران علی بن موسی، جهان وطن اند.

نادیه العالی؛ بحرین نادیه مانتوی بلندی پوشیده و یک دستش نبات را گرفته و توی دست دیگرش، گوشی هنوز روی حالت فیلم برداری است.

چشم های کشیده اش از رد اشک ها می درخشند.