تار جلیل شهناز ؛ شروع نوآوری در موسیقی معاصر

نوازندگی تار جلیل شهناز ترکیب مطلوب و مناسبی از تکنیک و شور و حال است.

آغاز و پایان هر جمله و بلندی و کوتاهی نغمه ها و محل سکوت ها و استفاده از سیم های متفاوت در همان شکلی است که می تواند بهترین تأثیر را بر شنوندگان داشته باشد.

- سمیه تاج الدین در خبرآنلاین نوشت: استاد جلیل شهناز در یکم خردادماه سال 1300 خورشیدی در خانواده ای هنرمند در اصفهان چشم به جهان گشود.

پدر وی از هنرمندان برجسته و ممتاز موسیقی اصفهان بود.

پدرش افزون بر سنتور با نواختن تار، سه تار، ویولن، کمانچه و تنبک نیز آشنایی داشت و بسیاری از هنرمندان و شیفتگان موسیقی به خانه ی آنها رفت و آمد می کردند.

پیش از آنکه نوازندگی را آغاز کند با گوشه ها و ردیف های موسیقی ایرانی آشنایی پیدا کرده بود.

جلیل با نواختن تنبک و سه تار به دنیای موسیقی راه یافت.

در 14 سالگی به یادگیری تار پرداخت و در مکتب پدر به نواختن تار و فراگیری تکنیک های نوازندگی این ساز اشتغال داشت و در پرتو استعداد فراوان به زودی همه فوت و فن ها و روش های مناسب تارنوازی را فراگرفت، طوری که در 17 سالگی ساز او شنیدنی بود.

شهناز در 1327 خورشیدی مقیم تهران شد و از ابتدای ورود با رادیو تهران آغاز به همکاری کرد و در بسیاری از برنامه های موسیقی رادیو به عنوان تک نواز و هم نواز مشارکت می کرد.