درودگری نفس های آخرش را می کشد

درودگری و یا هنرنمایی بر چوب در زندگی مردم از آغاز تا امروز کاربردهای فراوان داشته است.

تا قبل از اسلام چوب به عنوان وسیله ای کاربردی (اغلب بدون نقش و نگار و تراش) در زندگی عموم انسان ها نقش به سزایی داشت.

- ایسنا/خراسان رضوی درودگری و یا هنرنمایی بر چوب در زندگی مردم از آغاز تا امروز کاربردهای فراوان داشته است.

تا قبل از اسلام چوب به عنوان وسیله ای کاربردی (اغلب بدون نقش و نگار و تراش) در زندگی عموم انسان ها نقش به سزایی داشت.

در این میان اگر کنده کاری و ذوق و سلیقه ای هم روی در و پنجره و یا اشیاء خانگی اعمال می شد، مختص کاخ نشینان و پادشاهان بود اما پس از ظهور اسلام بهترین مصنوعات چوبی به ساخت ضریح ها، در و پنجره ها، منبرهای مساجد و بقاع متبرکه تعلق یافت به طوری که نبوغ هنرمندان درودگر مذهبی به کامل ترین حد خود رسید و به خراطی، منبت کاری، سازسازی، معرق، گره چینی، مشبک، ارسی و… تبدیل شد.

در برخی از شهرهای جنوب خراسان رضوی هنرمندان درودگر و نجاران قدیمی بوده و هستند که باید از آن ها به عنوان پهلوانان قدیم نام ببریم زیرا با یک اره دست، رنده پرداخت، مته، مغار و اسکنه درب ها و عمارت های ساخته اند که نجاران امروزی با تجهیزات امروزی اصلا نمی توانند بسازند.