با دختران سرزمین خورشید در روز گلباران حرم علی ابن موسی الرضا(ع)

آمده اند تا در روز میلاد پربرکت نازنین خواهرِ سلطان خراسان، میلادش را گرامی بدارند و در گل باران بارگاه منور رضوی همراه باشند و دهه پرفیض کرامت را به امام مهربانی ها شادباش بگویند.

- نگاه شان می کنم؛ همه برای عرض سلام به دختر موسی آمده اند؛ حرم را روی سرشان گذاشته اند و عطر گل های سرخ شان چون ردی از بهشت تا مزار سلطان طوس، پشت سرشان کشیده می شود.

خراسان ولوله است.

از در و دیوار و دامن شهر بوی گل سرخ می پاشد.

جا برای نشستن که هیچ، حتی برای ایستادن هم نیست.

همه از خود بی خود می دوند که اولین نفر باشند برای عرض تبریک.

من اما آخرین نفرم.

سردرگم بین آدم هایی با رنگ و لباس و زبان هایی به وسعت جهان.

چه حوصله ای دارد شاه خراسان.

پای دردِ دل های این جماعتِ نیازمند نشستن کار هر کسی نیست.

دل رئوفی می خواهد به عظمت و رأفت دل علی ابن موسی الرضا(ع).

گریه ام گرفته از شنیدن ناله ها.

بی طاقت شده ام.

به رنجِ چشم ها و حاجت های شان زل زده ام و حاجتم یادم رفته است.

امروز همه علی ابن موسی(ع) را به خواهرش، معصومه بنت موسی(س) قسم می دهند تا دست خالی نروند.

هر کس به امیدی آمده و هر چشمی به آرزویی، خیسِ اشک است.

زن عراقی با تمام جانش روی درِ دارالشرف می کوبد.