معلم؛ تکنسین ساخت چرخ دنده های توسعه، یا پیامبر انسان ساز برای حیات طیبه

نظام تربیت رسمی قرار نیست تنها افرادی جامعه پذیر و مفید برای چرخ دنده های مختلف جامعه را آموزش دهد، بلکه قرار است زمینه حرکت خودانگیخته و درونی شده ی انسان انقلاب اسلامی را به سمت حیات طیبه فراهم آورد.

- موضوع تربیت معلم در ایران، گرچه در پیشینه تمدن گذشته جهان اسلام، قابل پیگیری است، اما تبدیل شدن آن به مسئله ای چالشی از منظر حاکمیت، سابقه ای به قدمت نخستین رویارویی های شکست خورده ایران با مدرنیته غربی در دوران قاجار دارد.

رویکرد غالب در تلاش های این دوران 160 ساله – از زمان عباس میرزا و تأسیس دارالفنون گرفته تا ایجاد دانش سرا های مقدماتی و عالی در دوران پهلوی- گرچه گرته برداری از علوم و فنون غربی بود، اما رسوبات میراث فرهنگ و معارف این مرز و بوم آن قدر قدرتمند بود که در دل همین دالان اصلی، خرده جریان هایی دغدغه مند نسبت به فرهنگ ایرانی-اسلامی شکل بگیرد و رشد کند.

همین جریان با چهره های شاخص خود مثل شهید باهنر و شهید رجایی توانست پس از انقلاب اسلامی، در زمانی که هنوز دانشگاه ها درگیر حواشی سیاسی خود بودند، این امکان را فراهم سازد تا در قالب طرحی جدید، مراکز تربیت معلم گسترش یافته و نیاز اساسی انقلاب به تربیت معلم را در یک فضای تربیتی انقلابی بازسازی کند.