خودخواهی شگفت انگیز

جامعه را کسانی می سازند که به حیاتش ایمان داشته باشند.

برخی به ظاهر عضوی از جامعه اند؛ اما در واقع به دنبال شکار می گردند.

به نظر مردمند؛ اما جامعه را یک جسد می بینند.

- فارس پلاس؛ سعید توتونکار در یادداشتی نوشت: صحنه قتل حمیدرضا در قاب دوربین مداربسته، صحنه آرایی مستندی از تلاقی خودخواهی های انسان بود.

خودخواهی از جنس شهوت، خودخواهی از جنس خشونت، خودخواهی از جنس زیاده جویی و خودخواهی از جنس عافیت طلبی در هم آمیخت تا پس زمینه تاریک برای وقوع یک روایت متفاوت از انسان ایرانی فراهم گردد.

زیرا عنصری در آن آشکار شد که به صورت برجسته جامعه را معنی می کند.

همه چیز رنگ و بوی مرگ داشت، سیاه بود، سرد بود تا وقتی که او از گوشه تصویر وارد سکوی حادثه شد.

جامعه را کسانی می سازند که به حیاتش ایمان داشته باشند.

برخی به ظاهر عضوی از جامعه اند؛ اما در واقع به دنبال شکار می گردند.

به نظر مردمند؛ اما جامعه را یک جسد می بینند، یک میز غذا، در معرض بحران فروپاشی.

لذا به تناسب فرهنگ سلف سرویس به آن هجوم می برند و شروع به جدا کردن سهم فرضی خود از جامعه می شوند.

اینها رقیب جامعه اند و نه مراقب آن.

بوی خون آنها را به سوی خود می کشد.

خون نماد حیات است برای آنان که به زندگی می اندیشند؛ و نماد منفعت، برای خون آشام های در پوست انسان خفته.