روح احمدرضا احمدی را تماشا کنید!

پسرک در دل مردی زندگی می کند که سنش چندین برابر اوست و مرد چشمان و لبخند شیطنت آمیزش را از او به یادگار گرفته است.

پسرک شعر می گفت و می نوشت و بعد از مدتی هم کمی نقاشی کشید.

- برای نخستین نمایشگاه نقاشی اش ـ هزار اقاقیا در چشمان تو هیچ بود ـ نوشته بود: کشیدن آبرنگ ها، نه از تفنن بود و نه از دل خوشی بود.

آن ها در روزهای انهدام کامل روحی که مرا تسخیر کرده بود انجام شد.

روزهای افسردگی که مدام زمین از زیر پاهایم می گریخت و سقف آسمان آنقدر پایین آمده بود که مرا به خفه گی می برد.

ابتدا با هراس شروع کردم.

دوست من، ابولفضل همتی اهویی مرا دلداری می داد و مرا به آتلیه اش می برد.

شاگردان جوانش با چهره های زندگی ساز، مرا به نقاشی امیدوار کردند.

هراسم از نقاشی مرا به یاد کتاب اولم طرح انداخت که مسعود کیمیایی مرا از فراموشی خودم درآورد.

روزهای چهارشنبه به آتلیه دوستم همتی می رفتم و او با حوصله، آب رنگ ها را تماشا می کرد.

دیگر در آن روزهای فراموشی خودم، زندگی ام صیقل خورده بود و شفاف شده بود.

اگر چه می دانستم زمین ناهموار و ساعت رحلت نزدیک است.

چون می دانستم باطری ای که در قلبم جای گرفته است قطب نمای من است، پس آب رنگ ها با آموزگاری دوستم تولد یافتند و روزهایم آرام آرام دلپذیر شدند.