«ورف چال»؛ از تمنا تا تبرک

الناز پاک نیا مردان را در روستا راه نمی دهند، زنان را در اسک وش، آنجا می شود زن شاهی و اینجا می شود ورف چال.

آیین هایی که به قدمت 600 سال در روستای اسک با عنوان زن شاهی و در منطقه اسکوش لاریجان شهرستان آمل، با عنوان ورف چال برگزار می شود.

ورف چال نام یک مکان است و زن شاهی یک رسم به بهانه ورف چال و هر دو سنتی چند صد ساله است که به توصیه سید حسن ولی از بزرگان و سادات نیاک( روستایی در همسایگی اسک) برای دعای باران و رفع خشکسالی توسط طوایف این منطقه برگزار می شود.

از مسیر شهر رینه پس از گذر از مسیر پر پیچ و خم به منطقه اسکوش می رسیم، طبق این آیین زنان اجازه ورود به اسکوش را ندارد اما این رسم هم کم کم رنگ می بازد.

حتی در ورف چال هم جز افراد و بزرگان طایفه فردی نباید حضور داشته باشد اما در هوای اردیبهشتی ییلاق های لاریجان، پای قله دماوند و خنکای اردیبهشت روح افزا، کمتر کسی است که نام ورف چال را شنیده باشد اما سری به آیینی در بکرترین طبیعت مازندران و شمال ایران نزند.

همان طور که زن ها همراه مردان شان که به ورف چال می روند وارد منطقه می شوند، مهمانان زیادی هم از گردشگر، عکاس، مستندساز و کوهنوردان در نیمه های اردیبهشت خود را به اسکوش می رسانند.