معلمی فرسنگ ها آن طرف تر؛ معلمی در میان بچه های عشایر

معلم زحمتکش قصه ما اهل شهرستان شیروان است، اکنون بازنشست شده، اما هنوز دلتنگ روزهایی است که چشمان درشت کودکان عشایر روی صورت های آفتاب سوخته شان از یادگرفتن و آموختن برق می زد.

- به گزارش خبرگزاری فارس از شیروان، رزیتا ولی زاده، به نظر شما زیباتر از این وجود دارد که نوشتن و خواندن این گزارش را مدیون و مرهون کسی هستیم که حرف به حرف حروف الفبا رو یادمان داده و باسوادمان کرده است، معلم، همان که مانند باران بر سرزمین خشک اندیشه مان به باریدن گرفت و ما را از سیاهی جهل و نادانی نجات داد.

عاشقی کار سَری نیست که بر بالین است به سراغ معلمی رفته ایم که تدریس به دانش آموزان عشایر را کیلومترها دور ترجیح داده تا استعدادهایی که زیر کمبود امکانات گم می شوند را یاری رساند.

زهره قوامی شامیر معلم زحمتکش قصه ی ما اهل شهرستان شیروان است، اکنون بازنشست شده، اما هنوز دلتنگ روزهایی است که چشمان درشت کودکان عشایر روی صورت های آفتاب سوخته شان از یادگرفتن و آموختن برق می زد.

زهره قوامی شامیر، حدود 11 سال از دوران خدمتش را به انتخاب خودش در منطقه عشایری مراوه تپه گذرانده است.

وی در تمام این سال ها با وسیله نقلیه شخصی خود و طی مسافتی طولانی به تدریس مشغول بوده و اکنون مفتخر است که دانش آموزان مستعد و کوشایی تحویل جامعه داده است.