رنج جنگ؛ سرنوشت «دسته دختران»

«دسته دختران» چه چیزی را به مخاطب نشان می دهد؟ شقاوت، بی رحمی و مصائبی که قلب را به درد می آورد.

تماشاچی فقط می تواند «درد» را در این فیلم ببیند، - فارس پلاس؛ دیگر رسانه ها- تبیان نوشت: جنگ چهره زنانه ندارد یا جنگ چهره زنانه دارد دو مسئله ای است که شاید متفق القول دو گروه موافق این جملات می گویند به گونه ای که حتی با تکرار آن ها، این جملات به کلیشه تبدیل شده است اما تنها چیزی که در میانه امر وجود دارد این است که جنگ رنج است .

به راستی چگونه باید درد و رنج حاصل از جنگ را معنا کرد؟ چطور می توان داستان امینه وهاب زاده زنی که شکارچی تانک بود را خواند، اما داستان ناصر حسین پور در پایی که جا ماند را نخواند و مگر می شود داستان احمد یوسف زاده در بیست و سه نفر را خواند و داستان فرنگیس حیدرپور را نخواند، مگر می توان سلام بر ابراهیم را نادیده گرفت و فقط از دا یاد کرد، جواب تمام این سؤال ها خیر است یعنی مجموعه تمام این دردها، رنج ها و سختی ها در کنار هم هستند و همه شان شده جنگ ! تمام این موضوعات مقدمه ای است تا بگوییم فیلم دسته دختران به کارگردانی منیر قیدی را چگونه دیدیم، اثری که کارگردان آن در سراسر فیلم و سکانس ها می خواسته زنان قهرمان در جنگ را نشان بدهد که در برابر هر مانعی مقاومت می کنند و آن را از جای برمی دارند.