در این مسجد مهمان امام رضا(ع) هستید

تعداد کارهایی که در مسجد و با شور و شوق اهالی آن انجام می شود از دستم در رفته است، هر چند کوچک و هرچند کم باشد، اهالی اینجا تلاش می کنند تا مسجد خانه امید همه کسانی باشد که به خدا و امام رئوف پناه پرده اند؛ - به گزارش خبرگزاری فارس از بجنورد، انسیه حاتمی؛ زمستان بود.

از پروژه عکاسی به سمت خانه می رفتم که چشمم به گنبد مسجد امام رضا (ع)افتاد.

در این دو سالی که به بجنورد برگشته بودم، انقدر درگیر کار و امرار معاش زندگی بودم که نتوانستم مثل گذشته به طور مرتب برای نماز به مسجد بروم، البته که سعادت می خواهد چنین چیزی.

مسجد امام رضا(ع)، مسجد محله ماست که از زمان کودکی همراه پدر و مادرم و گاهی همراه ننه خدا بیامرز و پدربزرگ به آنجا می رفتم.

خاطرات زیادی از کودکی ام در این مسجد دارم که یادآوری هر کدامشان باعث نشستن لبخندی که مشخص نیست از غم دلتنگی ست یا شادی برلبانم می شود.

به گنبد مسجد خیره شده ام و به این فکر می کنم، چقدر زود روزهای شیرین و پاک کودکی گذشته و این مسجد کودکی، نوجوانی، جوانی و میانسالی چه کسانی را به خود دیده است؟ همه آن آدم ها الان هستند؟ یا جمع مارا ترک کرده اند؟ این دیوارها، مناره ها، این در و این بلندگوی اذان اگر می توانستند داستان های آدم هایی که آمده اند و رفته اند را بگویند، چه داستانی از من می گفتند؟  از دریای افکا�