کارگران به روایت کارگردان ها

کافی است به فیلم هایی که همین چندوقت اخیر اکران یا به نمایش درآمده اند، دقت کنید.

از «برادران لیلا» و «جنگ جهانی سوم» گرفته تا «ملاقات خصوصی» و «سه کام حبس»، - کافی است به فیلم هایی که همین چندوقت اخیر اکران یا به نمایش درآمده اند، دقت کنید.

از برادران لیلا و جنگ جهانی سوم گرفته تا ملاقات خصوصی و سه کام حبس ، در همه آنها می توان رد کارگر و مناسبات و مشکلات جامعه کارگری را به نوعی ردیابی کرد.

به گزارش ایسنا، روزنامه هم میهن نوشت: حتی در سریال های شبکه نمایش خانگی هم به نوعی با قصه های کارگری مواجه هستیم؛ گرچه در ژانرهای گوناگون روایت شده است.

پوست شیر و رهایم کن ، هرکدام به نوعی با زیست کارگری و مسائل آن گره خورده است.

گرچه اولی را به عنوان یک ژانر معمایی و دومی را به عنوان یک عاشقانه تاریخی می شناسیم.

ژانر کارگری نداریم واقعیت این است که سینمای کارگری ازآن دست مفاهیم مناقشه برانگیزی است که به صراحت نمی توان درباره آن حرف زد.

به این معنا که چیزی به اسم ژانر کارگری نداریم و نمی توانیم داشته باشیم، ازاین حیث که اساسا ژانر یک فرم و ساختار اجرایی است، نه مضمونی و محتوایی اما سینمای کارگری به این معنا که محور و شخصیت اصلی و قهرمانش یک کارگر یا زندگی یک کارگر است، می تواند هویت معنادار داشته باشد.