چرا جای کارگران در آثار هنری خالی است؟

مهرداد کوروش نیا معتقد است پرداختن به مسائل طبقه کارگر اگر در حد مطرح کردن مسائلی همچون فقر و نیازهای اولیه باشد، از نظر هنری، ارزشمندی چندانی ندارد و برای خلق یک اثر دراماتیک باید به وجوه فلسفی و ابعاد اجتماعی زندگی آنان بپردازیم.

- این نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر که عموما در آثارش دغدغه مسائل اجتماعی را دارد، همزمان با روز جهانی کارگر و در پاسخ به این پرسش که چرا جای طبقه کارگر در تئاتر ما خالی است، به ایسنا گفت: با بررسی تاریخ تئاتر از دوران یونان باستان، متوجه می شویم در تئاتر ارسطویی که روابط علت و معلولی دارد، عموما قهرمان های تئاتر از طبقه اشراف، نجیب زادگان یا خدایان هستند چراکه قرار است تئاتر، مسایلی فراتر از نیازهای اولیه را مطرح کند.

او با اشاره به طبقه بندی نیازهای انسان بر اساس هرم مازلو، ادامه داد: از آنجاکه قرار نبوده در تئاتر نیازهای اولیه مانند خوراک، امنیت و تولیدمثل برای بقا و.

را مطرح کنند، بنابراین باید سراغ طبقه ای می رفتند که این بخش از نیازهایش تامین شده بود و چون فقط در طبقه اشراف و نجیب زادگان می شد به موضوعاتی مانند خودشکوفایی و پرداختن به علم و هنر که ساحت بالاتری از نیازهای انسانی است، پرداخت، بنابراین عموما قهرمان ها آثار نمایشی از این طبقات بودند.