به خانه می رسند ولی چمدان می بندند

در زندگی روزمره آنقدر غوطه وریم که شاید نتوانیم زخم ها را ببینیم.

سفر گاهی باعث می شود تا با فاصله گرفتن ازآنچه هست به آنچه باید باشد فکر کنیم.

- سفر از هر جهت پربار است.

از فریادهایی که در سفر بر سر هم می کشید واهمه نداشته باشید.

شاید به تولدی دوباره منجر شود.

ارزشش را دارد.

عصر ایران؛ فردین علیخواه (عضو گروه جامعه شناسی دانشگاه گیلان)-  زن و مرد میانسالی در کنار جاده ای خارج از شهر روی زمین نشسته اند و با صدای بلند بر سر هم فریاد می کشند.

از وسایل باربند ماشین می توان حدس زد که به سفر آمده اند.

ظاهراً فقط می خواهند ناگفته ها را بگویند و سبُک شوند چراکه هیچکدام به حرف دیگری گوش نمی دهد.

بی تردید همزمان نمی شود هم فریاد زد و هم به حرف دیگری گوش کرد اما چه شده است که آنها ترجیح داده اند ماشین را کنار جاده نگه دارند و علیرغم هرگونه خطری این چنین مستأصل روی شانه خاکی جاده بنشینند و خشم شان را خالی کنند؟     سفر با ماشین شخصی آزمونی است برای پاسخ به این پرسش مهم که من و تو چند ساعت تحمل نشستن در کنار همدیگر را داریم.

ماشین مانند تقدیر مشترکی است که به ناچار دو نفر را در کنار هم قرار داده است.

در این موقعیت آنها نسبت به هم راه گریزی ندارند.