به بهانه پایان سریال پرمخاطب «پوست شیر»/ «در ستایش رؤیای زندگی پس از ظلم»

گفته اند سینما یعنی اینکه بعد از پایان داستان، هنوز هم بی اختیار، لابلای نشخوارهای فکری ات، به سرنوشت شخصیت های قصه فیلم فکر کنی؛ تخیل کنی در کجای زندگی خودت دلت می خواست «نعیم» باشی؟ کجا دنبال فرصت هستی مثل «رضا» رفاقت کنی؟ کجا در زندگی ات همیشه «محب» بودی و سر دوراهی؟ .

- گفته اند سینما یعنی اینکه بعد از پایان داستان، هنوز هم بی اختیار، لابلای نشخوارهای فکری ات، به سرنوشت شخصیت های قصه فیلم فکر کنی؛ تخیل کنی در کجای زندگی خودت دلت می خواست نعیم باشی؟ کجا دنبال فرصت هستی مثل رضا رفاقت کنی؟ کجا در زندگی ات همیشه محب بودی و سر دوراهی؟ .

به گزارش جماران؛ مریم عباسی نژاد، روانپزشک در یادداشتی نوشت: پوستِ شیر، یک تراژدی تمام عیار، یک تصویر عریان از ظلم و پرده ای از امید و ایستادگیِ ناتمامِ مظلوم برای دادخواهی تا آخرین نفس بود.

این تصویر جادویی با ما چه کرد که در یکی از سخت ترین برهه های تاریخی، موفق شد بخش بزرگی از ایرانیان را به هم پیوند بزند؟ چطور توانست کاری کند که خیلی از کسانی که در اطرافمان می دیدیم قلبشان با نعیم و لیلا می تپید، برای ساحل بغض می کردند، با محب عصبانی می شدند، و یواشکی انتظار ادامه قصه را می کشیدند؟ گفته اند سینما یعنی اینکه بعد از پایان داستان، هنوز هم بی اختیار، لابلای نشخوارهای فکری ات، به سرنوشت ش