در حسرت یک متر جا برای سجده/ این بهترین نمازی بود که نخواندم!

جمعیت قفل شده، جای سوزن انداختن نیست.

صدای نورانی ذکر قنوت بالا می رود.

جاماندگان از صفوف نماز همخوانی می کنند؛ من هم هوایی می شوم، دستانم را بالا می برم و تکرار می کنم: - اللهم انی اسئلک.

کرونا ، طعم هجران دیدار رهبری در دیدار مرسوم به وقت نیمه ماه مبارک رمضان را چشیده ام، استمرار محرومیت نماز عید فطر، تلخ و البته دوچندان بود.

با مهار تقریبی کوید -19، رمضان 1444 هم دیدار شاعران برقرار بود، هم نماز عید فطر.

بعد از آن محرومیت تلخ و مستمر، امسال هم دیدار نیمه ماه رمضان با شاعران نصیبم شد، هم نماز عید فطر تا برای دومین بار در این ماه مبارک پشت سر رهبری نماز بخوانم؛ نمازی که البته با همه نمازها فرق داشت.

چند دقیقه هم دیرتر؛ اتفاقی نمی افتد! ساعت 6 صبح است.

گوشی را دوباره به شارژ می زنم تا کمی جان بگیرد.

کابل شارژرش خراب شده و دو روزی است با معضل مواجهم کرده است.

موبایل باید به قدر احتیاط شارژ داشته باشد تا اگر نیاز به تصویربرداری بود، خاموش نشود.

چند دقیقه ای که شارژ می شود خوابم به سراغم می آید.

هشدار ساعت را روی 19 دقیقه تنظیم می کنم تا مثلاً رأس 20 دقیقه بیدار شده باشم.

نمی فهمم کی خوابم برده که هشدارها شروع می شود.

ویبره اگرچه بیدارم می کند، اما آنقدر آرام و دلپذیر است که انگار با هدف چند دقیقه خواب بیشتر قلقلکم می دهد.