یاد سهراب در روزگاری که قطار سیاست، خالی نیست!

حال و هوای جامعه ایران از نیمه سال پیش به این سو تغییر کرده و حالا جنس شعر شاملو بیشتر مورد پسند است تا سپهری و همان که بامداد شاعر گفته بود: شعر باید شیپور باشد نه لالایی.

-     عصر ایران؛ مهرداد خدیر- برای نوشتن در زادروز سهراب سپهری شاعر/نقاش محبوب و محجوب ایرانی هیچ گاه مانند امروز تردید نداشتم نه آن که رشته الفت گسسته باشد که به دلایلی دیگر: نخست این که حال و هوای جامعه ایران از نیمه سال پیش به این سو تغییر کرده و حالا جنس شعر شاملو بیشتر مورد پسند است تا سهراب و همان که خود  گفته بود: شعر باید شیپور باشد نه لالایی.

  دوم این که پیش تر و به سه بهانه - یکی همین اول اردیبهشت سال مرگ شاعر و دیگری نیمه مهر و زادروز او و سومی در باب سفر- از سهراب سپهری نوشته بودم.

سوم این که از وقتی راز شعر او با تحلیل دکتر شفیعی کدکنی نازنین آشنا شدم احساس کردم چنان که می پنداشتم جوششی نبوده و کوششی بوده یعنی گاه از درون او نمی تراویده و می ساخته است!   با این همه و اگرچه زمانه، زمانه شیپور است نه لالایی و به تعبیر گلرخ در سگ کشی : گریه هامان را کرده ایم و وقت فریاد است اما شعر سهراب لالایی خواب آور نیست و بوی زندگی می دهد و در روزگار چیرگی ارزش زندگی و شاد و گونه گون و آزاد زیستن بر زندگی های قالبی می توان و سزد از سهراب گفتن.