مایه حیاتِی که در بیرم سرطانزاست؛ مسؤولین تا کِی از آب مضایقه می کنند؟!

به گزارش خبرگزاری فارس از لارستان، بیرم یکی از کهن ترین بخش های لارستان آنچنان از رنج نبودِ آب آشامیدنی سالم رنج می برد که به غیزانیه دوم مشهور است.

بیرم شهر وعده هاست، این کهن دیار وعده های بسیاری را به خود دیده است اما چیزی عایدش نگشته، مردم در بیرم چشم انتظارند،چشم انتظار یک جرعه آبی که سالم و قابل شرب باشد، آبی که نیترات نداشته باشد، تلخ نباشد، چشم و صورت را نسوزاند، در کلیه ها سنگ نسازد.

  اینجا بچه ها با حسرت نوشیدن یک جرعه آب سالم به دنیا می آیند با همان حسرت بزرگ می شوند، در صف خرید آب قد می کشند،  دچار بیماری های گوارشی و سرطان های مختلف می شوند  و دست آخر با همان حسرت دل از دنیا بریده و می روند! حسرت آب آشامیدنی در بیرم یک میراث شوم ماندگاری است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده، در این شوربختی چراغ خانه ها خاموش و چراغ مهاجرت روشن است، مهاجرت بخاطر آب! رنج بی آبی آن هم در منطقه ای که گرما بر آن چنبره می زند مردم را به ستوه می آورد و قید زادگاهشان را می زنند حداقلش این است که با مهاجرت یک لیوان آب سالم برای خوردن پیدا می کنند.

آب می خواهیم بیرم سالهاست که در هر کوی و برزن، با عمر هر مجلس و دولت در برابر هم مسئول و متولی یک فریاد رسا می زند؛ ما آب می خواهیم، آبی که سالم باشد، قابل آشامیدن باشد، ما را از عطش و بیماری نجات ده�