رضا پهلوی و نقطه پایان/ احمد زیدآبادی

در حال حاضر، اما به نظرم کار رضا پهلوی از سادگی گذشته و در دام کسانی گرفتار شده است که متأسفانه شخصیت بی شیله پیله و نقش عموماً سمبلیک و نوستالژیک او را در خدمت برنامه ای توطئه آمیز دنبال می کنند.

-   همان هنگام که رضا پهلوی در بزرگداشت مرحوم آرامش دوستدار بیانیه ای شداد و غلاظ در تحسین اندیشه نفرت پراکنانه و اسلام‎ستیزانه او صادر کرد، می شد حدس زد که آقای پهلوی در حلقه مشاورانی اسیر شده است که یا مطلقاً درکی از ایران و تاریخ و فرهنگ و مسائل آن ندارند و یا شاهزاده را عامدانه به سوی تفکری که مؤلفه های فرهنگ تاریخی جامعه ایرانی را به جنگ می طلبد، هدایت می کنند.

  از آن بازی سطحی و سرگرم کننده منشورسازی هم که صرف نظر کنم، آخرین ابتکار رضا پهلوی در سفر به اسراییل و دیدار با بنیامین نتانیاهوی منفور و منزوی و حضور در پای دیوار ندبه و آن حرف های عجیب و غریبِ تداعی کننده افکار منسوخ شده ضد عربی، آن هم در دوره سلطه دولتی متشکل از احزاب نژادپرست و ارتدوکس و با سابقه تروریستی، خود گواه انقطاع پهلوی از واقعیات ایران و منطقه و جهان و به مثابه نقطه پایانی برای او است.

  در این میان او فقط ممکن است در همان سناریوی توطئه آمیز دارودسته نتانیاهو و حامیان تندرو او در حزب جمهوریخواه آمریکا به کار گرفته شود که این هم از هر جهت برای شخص پهلوی �