باجه های زردرنگی که نسل ما را صبور کرد

ساعت ها در صف کیوسک تلفن همگانی می ایستادیم تا به ما نوبت برسد و بتوانیم با عزیزان مان در آن سوی خط فقط برای لحظه ای کوتاه احوال پرسی کنیم و در این زمان کوتاه هم صدای تق تق سکه نفر بعدی بر شیشه هشداری برای پایان زودتر مکالمه بود؛ - فارس پلاس؛ دیگر رسانه ها: امروز تلفن هست اما حوصله نیست.

نسل ما حتی دوزاری ها (سکه های دو ریالی) را به عشق تلفن زدن جمع می کرد؛ یادم هست که روی طاقچه خانه خواهرم همیشه تعدادی دوزاری در یک کاسه آبی رنگ قدیمی ریخته بود.

آخر هفته ها همیشه با شهرستان تماس می گرفتیم؛ می دانستیم که منتظر هستند.

هنوز هم با دیدن برخی از کیوسک های قدیمی خاطرات شیرین آن روزها تداعی می شود.

سه چهار تا از دوزای های آن دوران را به عنوان یادگاری در صندوقچه خانه نگه داشته ام؛ سکه های کوچکی که ارزش رابطه ها را به من یادآوری می کند؛ ارتباطاتی که انگار جوانان امروز ارزش آن را فراموش کرده اند.

تلفن دومین وسیله ارتباطی پس از تلگراف بود که از نخستین روزهای ابداع در جامعه ایران هم مورد استفاده قرار گرفت؛ براساس برخی از منابع و کتب قدیمی، تاریخچه استفاده از این ابزار به دهه 1260 در کشور بازمی گردد.

دستگاهی که با دکه های زرد رنگی با عنوان کیوسک های تلفن همگانی در کشور رواج یافت و به تدریج با گذشت زمان به منزل تک تک خانواده های ایرانی راه یافت.