زیرپوست بند نسوان تبریز

خبرگزاری فارس_تبریز؛ کتایون حمیدی: اذان موذن زاده پیچید تو کل سالن، همه شان با چادرهای رنگی و گلدار نشسته بودند دور سفره افطاری؛ از آن طرف سفره لیوان چایی را به طرفم تعارف کرد: بخور مهمان جان! به هر چیزی هم که تو سفره دست ات نمی رسد، بگو من بهت بدم، ما اینجا مهمان روزه دار را گشنه به خانه شان نمی فرستیم.

خودتان هم میل کنید، روزه بودید ! دوباره از حلوای زعفرونی خوشمزه تعارف می کند: اینجا نه و میل ندارم نداریم، باید از همه چی بخوری! نعمت خدا هستند.

اینجا بند زنان زندان تبریز است این اولین بارم بود که به بند نسوان می رفتم، یعنی چند دفعه ای به زندان تبریز رفته بودم ولی اینکه بروم داخل و میهمان افطاری شان شوم و بعدش هم کنار یکدیگر بنشینیم و قرآن روی سر بگذاریم، حتی قدِ تصوراتم هم نبود.

خُب اگر بخواهم دست خیال تان را بگیرم و ببرمتان به بند نسوان باید بگویم که چشم هایتان را می بندید و  تصور می کنید که جلوی درب آهنی بزرگ زندان واقع در بلوار 29 بهمن هستید و از چند گیت عبور می کنید و در نهایت می رسید به یک ساختمان شیک دو طبقه به نام نسوان! همه تصورات تان از بند و سلول که در فیلم ها نشان مان داده اند را بگذارید کنار و با من بیایید به رنگی رنگی ترین بند زندان تبریز! اصلا از قدیم گفته اند، خانم ها هر جا باشند، به آنجا رنگ می پاشند، حالا فرقی نمی