روشنفکری در قاب انقلاب اسلامی

مرحوم عماد افروغ اگرچه در زمره منتقدان روشنفکران ایرانی تعریف می شد و مواجهه روشنفکران سکولار و پیرو میشل فوکو و مارتین هایدگر با انقلاب را از چالش های انقلاب اسلامی می دانست و سعی می کرد همچنان یک جامعه شناس و فعال فرهنگی درقاب انقلاب اسلامی دیده شود؛ اما در تبیین موجه و معقول نسبت میان تجدد و سنت، حاکمیت و مردم، جامعه و فرهنگ، به ویژه فربه ترین عناصر آن یعنی دین، عدالت و انسانیت با روشنفکران ایرانی آرمان و دغذغه ای مشترک داشت و چون آنان همواره می کوشید تا فضایی مناسب و راهی درست برای امکان زیستن مومنانه و انسان گونه در ایران آینده ایجاد نماید.

به همین خاطر از فقدان روشنفکران ملتزم به انقلاب اسلامی و حقیقت گرایی که حقیقت را در وجه هستی شناسی و مردم داری آن باور داشته باشند رنج می برد و آن را فریاد می زد.

مرحوم استاد عماد افروغ هرچند به اقتضای درک اوضاع و احوال سیاسی، فرهنگی و اجتماعی جامعه خود و بر اساس پیش فرض ها، دلبستگی ها و آموخته های خویش می گفت و می نوشت اما پیوسته می خواست با نوشته ها و گفته هایش بگوید که در امتداد همان مسیر بلند پر فراز و فرود گام برمی دارد! در دیدارها و گفتگوهای مختلفی که با او داشتم دریافتم که حامل همان تفکر در چارچوب پارادایم های انقلاب اسلامی است.