برای «ابوتراب»، حُجر بن عَدی می شوی؟

شب بود.

یکی از تاریک ترین شب های کوفه سال چهلم هجری.

انگار که شیره جانِ سیاهِ همه پلیدی ها را کشیده و ریخته بودند در سینه آسمان که چشم، چشم را نبیند! ابن ملجم در مسجد کوفه خوابیده بود و نفس های شوم اش روی ستون های مسجد می پاشید.

اشعث بن قیس، که دشمن قسم خورده نور بود لخ لخ کنان وارد مسجد شد.

دستپاچه بود اما امیدوارِ به قتل علی (ع).

کمی که دور خودش چرخید بوی شیطان مشامش را پر کرد.

ابن ملجم را دید.

شیطان را پیدا کرده بود! کنار سرش زانو زد و شانه اش را تکان داد: زود باش پسر ملجم! بجنب! وگرنه، روشنی صبح، رسوایت می سازد! فاصله ی حُجر با دسیسه فقط یک ستون بود.

نجوای توطئه را شنید.

دست و دلش لرزید.

می دانست که محبوبش ابوتراب در راه است.

می دانست که اگر پیش از اذان صبح به علی (ع) نرسد خیری در نیت این جماعت نیست.

حجر نیم خیز شد و منتظر ماند تا اشعث برود.

ابن ملجم مهیا بود! اما آن شب، تقدیر آن گونه رقم خورده بود که حجر، از راهی به سوی علی (ع) بشتابد که علی (ع) از سوی دیگرش به سمت قتلگاه می آمد؛ از مسجد کوفه تا خانه ابوتراب دو راه داشت و آن شب، حجر از این راه رفت و علی (ع) از آن راه دیگر آمد.