حکمت نوزدهم؛ مراقب آرزوهای دست نیافتنی باشیم

آرزو هرگاه به صورت نامعقول درآید و تبدیل به آرزوهای دور و دراز و دست نیافتنی شود انسان را چنان به خود مشغول می دارد که از همه چیز حتی خداوند و مرگ و معاد غافل می شود و چنان سرگرم می گردد که ناگهان مرگش فرا می رسد در حالی که دستش از همه چیز تهی است.

- ایسنا/قم آرزو هرگاه به صورت نامعقول درآید و تبدیل به آرزوهای دور و دراز و دست نیافتنی شود انسان را چنان به خود مشغول می دارد که از همه چیز حتی خداوند و مرگ و معاد غافل می شود و چنان سرگرم می گردد که ناگهان مرگش فرا می رسد در حالی که دستش از همه چیز تهی است.

امام علی (ع) در حکمت نوزدهم نهج البلاغه می فرماید: مَنْ جَرَی فِی عِنَان أَمَلِهِ، عَثَرَ بِأَجَلِهِ؛ کسی که در مسیر آرزوها گام بردارد در (دام) مرگ خواهد افتاد.

حجت الاسلام شکیبایی در گفت وگو با ایسنا به تشریح حکمت نوزدهم نهج البلاغه امیرالمومنین (ع) پرداخته که شرح آن زیر آمده است: امیرالمومنین (ع) در این گفتار کوتاه و حکمت آمیز خود به مسئله طول آرزوها و سرنوشتی که دامان انسان را می گیرد اشاره کرده است.

أمل به معنای هر نوع آرزو است؛ خواه آرزوی معقول باشد یا نامعقول، از این رو این واژه در مورد معصومان و اشخاص برجسته نیز به کار رفته آن ها را کعبه آمال می نامند و حتی خداوند به عنوان منتهی الأمل شمرده شده که همان آخرین نقطه آرزو است.