از «خوان شعر» تا «هفت خان اسفندیار»

در میان چهره های شاخص عرصه فرهنگ و رسانه طی 4 دهه گذشته، کمتر چهره ای را می توان از جنس یوسفعلی میرشکاک یافت که تا این اندازه شخصیتی چندوجهی و البته پویا داشته باشد.

- فارس پلاس؛ دیگر رسانه ها- وطن امروز نوشت: یوسفعلی میرشکاک در بخشی از روایت دوران کودکی خود اینگونه شاعر شدن ناگریزش را توصیف می کند: در خانواده ما برخلاف فقر، آزادگی بود.

پدرم سواد داشت و در روستا سواد داشتن مثل این بود که آدم در تهران آنتن از کله اش بیرون بزند! روستا که بودیم هر هفته یک بار در خانه ما شاهنامه خوانی بود تا جایی که خود من در کلاس سوم می توانستم شاهنامه بخوانم.

ما هم از این قضیه مستثنا نبودیم و چاره ای نبود جز شاعری؛ از ما 9 برادر، 5 نفر شاعر هستیم .

میرشکاک در تمام سال های فعالیت فرهنگی و هنری، همواره خاستگاه اصلی خود یعنی شعر و ادبیات را رها نکرده و حتی برای ورود به میدان طنازی یا نگارش مطالب تند و تیز انتقادی، همواره سبک و سیاقی مختص به خود داشته و در بهره گیری از واژه ها و کلمات، وسواسی ادیبانه داشته است.

همین ویژگی هم او را در عین کاراکتر قلندرمآب و درویش مسلک، به یک ادیب تبدیل کرده است.

اعتبار ادبی میرشکاک که در یکی از نقاط اوج فعالیت حرفه ای خود همراهی با سید شهیدان اهل قلم، شهیدسیدمرتضی آوینی را تجربه کرده است، البته محدود به نوشته های مطبوع�