تحقیر سیستماتیک زن غربی

به جرأت می توان یکی از آرزوهای و رؤیاهای دست نیافتنی رژیم های غربی، خلاصی زنان این نظام های سیاسی، از حس بی احترامی است.

آنان برای ایجاد حس تکریم و احترام در زنان خود، - راه های متفاوتی را رفته اند اما نتوانسته اند بر این مشکل فائق آیند.

به گزارش خبرگزاری فارس؛ یادداشت- جعفر علیان نژادی نوشت: شکل گیری انواع و اقسام جریانات و جنبش های زن حامی در این کشورها ناشی از چنین عدم موفقیتی است.

سیاست های آن ها برای ایجاد چنین حسی کارگر نبوده است.

  زنان وقتی راه حل موثری در عرصه سیاسی نمی یابند، و در عرصه جامعه نیز چنین حسی را دریافت نمی کنند، تصمیم به ساخت گروه هایی با هدف بازیابی احترام می زنند.

آن ها برای جبران حس بی احترامی بیرونی، درصدد نوعی احترام جویی درونی هستند.

و همین نیاز منجر به همدستی و همگرایی چنین زنانی می شود.

اما چنین اقدامی نیز منجر به ایجاد حس احترام پایدار در آنان نمی شود.

به بیان دیگر این ایده که اگر جامعه و سیاست به من احترام نمی گذارد اما خودم می توانم به خودم احترام بگذارم ، نمی تواند تبدیل به یک هنجار پایدار اجتماعی و نهادینه شود.

دو دلیل عمده برای عدم موفقیت چنین ایده ای وجود دارد.

اول آنکه، زنان گمان می کنند برای محترم شدن بایست، دارای توانایی های یکسانی با مردان این کشورها شوند، تا جامعه و سیاست روی آن ها هم �