آموزگاری با جیب های خالی

درشهرهای بزرگ مثل ایرانشهر، زاهدان و چابهار که مهاجرپذیرند و قیمت ها بالاتر است، معلمان دیگر چاره ای جز شغل دوم ندارند.

مسافرکشی و کارگری در رستوران ها و کافه ها کار آنها شده است.

- هم میهن در گزارشی از وضعیت معیشت معلمانی که با حداقل حقوق روزگار می گذرانند نوشت: سال 1402 برای معلمان با ناامیدی شروع شد؛ گوشه کوچکی از این ناامیدی، گل گرفتن سردر چندین اداره آموزش وپرورش شهرستان های مختلف بود.

معلمان بیست و نهم اسفندماه روز پرتنشی را گذراندند و درنهایت حقوق شان لحظات آخر، آن هم قسطی واریز شد.

آنها که خرید خدمتی اند و قراردادی، شغل دوم گرفته اند یا مسافرکشی می کنند یا کارمند اداره های دیگر شده اند.

در شهرهای دیگر هم کشاورزی، گاوداری و سوخت بری می کنند.

تعدادی هم دلال دلار یا در کافه ها و رستوران ها کارگری می کنند.

حقوق های 5-4میلیونی دیگر کفاف زندگی شان را نمی دهد.

معلمان و کارشناسان آموزشی، از وزارت آموزش وپرورش ناراضی اند.

آنها می گویند وضعیت معیشت شان در سال های گذشته نابه سامان تر شده، حقوق ها به شدت پایین است و تعداد معلمان خرید خدمتی و قراردادی بالاتر رفته بدون اینکه خبری از استخدام، بیمه و پرداخت حقوق باشد.

اوضاع در مناطق محروم، وخیم تر است، مناطقی مانند شهرهای سیستان و بلوچستان که معلمان مانند سایرین، از پس مخارج شان بر