سیستان وبلوچستان وفُقدانِ پرداختنِ فیلم سازانِ محلی به زاد بوم (درنگی بر فیلمِ هوک)

سیستان وبلوچستان در کنار محروم ماندن از بسیاری مزایای اجتماعی ورفاهی، درعرصه ی سینما نیز از محروم ترین جغرافیای سینمایی کشور است.

نور پروژکتورهای سینمایی نه تنها برچهره ی مردمانِ اصیلِ آن سرزمین نتابیده است، بل، وقتی هم که چنین نوری تابیده است، چهره های خشن وشرور سایه روشن شده اند.

سرزمینی که همیشه درسینما جغرافیای تبادلِ قاچاق بوده است.

صرف نظر ازچند فیلم که  شاخص ترینِ آن ها در قبل از انقلاب بلوچ به کارگردانی مسعود کیمیایی بوده که انسانِ بلوچ را در معرضِ تجاوز برخی از مرکزنشینانِ زیاده خواه قرارمی دهد و به حرمت و حریمِ انسانِ بلوچ دست درازی می کنند، وبعد استحاله ی مردِ بلوچ در شهریت افسار گُسیخته ولجن مال شدنِ بی اخلاقی سیرِ روایی فیلم را استمرار می دهد تا رجعتِ دوباره به گذشته و آن جغرافیای هزارتو وهزار زخم؛ لااقل نگارنده در سینمای قبل از انقلاب دیگر چنین فیلمی سراغ ندارد.

پس از انقلاب نیز، شاخص ترین فیلمی که نور را بر تاریک وروشنای مصائبِ مردمانِ بلوچ تابانده است، بدوک ساخته ی مجید مجیدی است.

اگرچه مجیدی در سال های اخیر بیش از پیش به سیستم رسمی نزدیک تر شده است، اما کتمان نمی توان کرد که در فیلم بدوک، از موضوعِ کم تر روایت شده ای پرده برداشت و حتی از خطوطِ قرمز هم گذشت؛ چندان که فیلم برداری و اکران آن فیلم ب