کدام را باور کنیم؟ تئوری سازی خشونت مشروع یا پروپاگاندا با سطل ماست؟

فراموشی در بین جریان غرب زده آنقدر زیاد شده که اکبر گنجی که روزگاری خودش پونز در پیشانی بانوان بی حجاب می کرد حالا در جایگاه مدعی قرار گرفته و یا کرباسچی به گونه ای تفسیر ارائه می دهد که عطاالله مهاجرانی باید یک سری از واقعیت ها را یادآوری کند.

-   البته در این میان، واکنش عده ای استاندار دوگانه آن ها در قبال اتفاقات مشابه را بیشتر از پیش برای مردم نشان داد.

به عنوان مثال در سال گذشته جان 63 نفر از هموطنان در زمان اغتشاشات گرفته شد و آرمان علی وردی و روح الله عجمیان ها با قساوت کامل اغتشاش گران به مسلخ رفتند اما هیچ صدایی از همنوایی آن ها با این شهدا بلند نشد.

نه تنها احساس همدردی با آن ها نشد بلکه در زمان رسیدگی به اتهام آن ها صدای #نه_به_اعدام هم سر دادند.

  یا در زمانی که بسیاری از ضدانقلاب و سلبریتی های فراری، علناً دستور ساخت بمب دستی و حمله به مردم و حافظان امنیت دادند هیچ گاه صف خود را از آن ها جدا نکردند و این اقدامات را محکوم نکردند.

  نمونه دیگر آن را می توان در زمان کشته شدن میترا استاد، همسر دوم محمدعلی نجفی مشاهده کرد.

جریان اصطلاح طلب تنها به دلیل هم حزبی بودن نجفی با آن ها، کشتن یک زن بی گناه را محکوم نکردند اما اکنون اینگونه ماست پاشی را محکوم می کنند و خواستار برخورد شدید با فرد خطا کار هستند.