سحرخوانی؛ نوایی رمضانی که خاموش شد

هر روز که می گذرد بخشی از میراث فرهنگی ما نیز فراموش می شود تا جایی که این اتفاق، به آداب و موسیقی رمضان در شهرها و روستاهای کشور رسیده و نشان خاطره برانگیز آن از کوچه ها رخت بربسته است و بعد از این فرزندان ایران یادگاری از رمضان نخواهند شنید.

- ایسنا/اصفهان هر روز که می گذرد بخشی از میراث فرهنگی ما نیز فراموش می شود تا جایی که این اتفاق، به آداب و موسیقی رمضان در شهرها و روستاهای کشور رسیده و نشان خاطره برانگیز آن از کوچه ها رخت بربسته است و بعد از این فرزندان ایران یادگاری از رمضان نخواهند شنید.

سحرخوانی ماه رمضان، رسم کهنی بود که موذنان نوش آباد، یک ساعت مانده به اذان صبح به بام خانه خود یا ماذنه مسجد می رفتند و با خواندن شعرهای اخلاقی و متن های کهن فارسی و مناجات عارفانه، مردم را به مهمانی خدا دعوت می کردند که بیشتر این گونه آوازها در دستگاه چهارگاه دشتی، افشاری و سه گاه اجرا می شد.

سحرخوانی دو مرحله داشت، که بخش اول آن تا نزدیک اذان ادامه داشت و مرحله دوم نیز پس از گذشت زمانی به فاصله صرف یک سحری بود که موذن دوباره شروع به خواندن دعای سحر می کرد تا آخرین بازماندگان را بیدار کند و مومنی از سحری باز نماند.

پیش از این نیز در نوش آباد، رسم بر این بوده است که با نواختن طبل و شیپور و نقاره اهل ایمان را برای میهمانی خدا در سحرگاه