روایت فاطمه طباطبایی از ماه رمضانی که در نجف گذشت

نجف آب و هوای خشک و گرمی دارد.

گرمای تابستانش به قدری آزاردهنده است که مردم به سرداب ها پناه می بردند.

روزه داری در این آب و هوا بسی دشوار است آن هم برای کسی که از میانسالی عبور کرده است.

- نیز ناراحتی معده داشتند و ما نمی توانستیم روزه بگیریم.

تنها آقا و حاج اقلیم روزه می گرفتند.

یک روز آقا در گرمای طاقت فرسا از نماز ظهر بر گشتند و کنار ما سر سفره غذا نشستند.

من گفتم: آقا حتما خیلی گرسنه و تشنه هستید و غذا خوردن ما شما را اذیت می کند.

ایشان گفتند: خیر.

باز گفتم: یعنی دلتان غذا نمی خواهد؟ گفتند: نه.

ادامه دادم: آب خنک چطور؟ گفتند: نه.

گفتم: شربت آبلیموی خنک و.

احمد که تا اینجا سکوت کرده و ظاهرا از پرسش های بی پایان من تعجب کرده بود، گفت: چرا تلاش می کنی ذائقه آقا را تحریک کنی؟ به خود آمدم و گفتم: حق با توست؛ اما من از اراده قوی و تسلط آقا بر قوای خود تعجب کرده بودم و این پرسش ها را پرسیدم.

سرانجام ماه رمضان سپری شد و امام و خانم و حاج آقا مصطفی و خانواده همچون سال های پیش که پایان ماه رمضان و عید فطر را در کربلا می گذراندند در حالی که ما نیز امسال هم سفرشان بودیم عازم کربلا شدیم.

برشی از کتاب اقلیم خاطرات؛ ص 230