حکمت هفتم؛ چگونه صدقات داروی شفابخش است؟

صدقه به هرگونه بخشش گفته نمی شود، بلکه بخشش هایی است که قصد قربت در آن باشد؛ خواه واجب باشند مانند زکات یا مستحب مانند انفاق فی سبیل الله و خواه جنبه شخصی داشته باشد مانند کمک به یتیم، - ایسنا/قم صدقه به هرگونه بخشش گفته نمی شود، بلکه بخشش هایی است که قصد قربت در آن باشد؛ خواه واجب باشند مانند زکات یا مستحب مانند انفاق فی سبیل الله و خواه جنبه شخصی داشته باشد مانند کمک به یتیم، محروم و بیمار یا جنبه عام داشته باشد مانند بنای بیمارستان و دارالایتام که از آن تعبیر به صدقات جاریه نیز می شود.

امیرالمومنین در حکمت هفتم نهج البلاغه می فرماید: وَ الصَّدَقَهُ دَوَاءٌ مُنْجِحٌ، وَ أَعْمَالُ الْعِبَادِ فِی عَاجِلِهِمْ نُصْبُ أَعْیُنِهِمْ فِی [آجِلِهِمْ] آجَالِهِمْ؛ صدقه (کمک به نیازمندان) داروی شفابخشی است و اعمال بندگان در این جهانِ زودگذر و در برابر چشمان آن ها در آن جهان (پایدار) است حجت الاسلام شکیبایی از نهج البلاغه پژوهان حوزه علمیه قم در گفت وگو با ایسنا به تشریح حکمت هفتم نهج البلاغه پرداخته است که شرح آن در زیر آمده است امیرالمومنین(ع) در این حکمت نورانی به دو موضوع که در زندگی مادی و معنوی تاثیر فراوان دارد اشاره کرده است.