اثری هنری به نام زن زدایی

همیشه در کلاس های آموزشی می گویم که شما در ایران نیاز چندانی به نشانه شناسی ندارید چون فرستنده پیام بی هیچ تلاش و زحمتی، همه آنچه را که قصد دارد بگوید صریح و البته به شکلی باسمه ای و زمخت، - بی تعارف بیان می کند.

 عصر ایران؛ فردین علیخواه (عضو گروه جامعه شناسی دانشگاه گیلان)- ما معلمان جامعه شناسی معمولا به دانشجویانمان تحلیل محتوا و در سال های اخیر، نشانه شناسی یاد می دهیم.

دلیل توجه به نشانه شناسی در مطالعات فرهنگی و ارتباطات به این دلیل است که در جهان مدرن، کشف و درک معانی و منظورهای نهفته در تصویر یا کلام بسیار سخت شده است.

در واقع ما باید لایه های زیرین و دلالت های پنهان جاساز شده در پیام ها را بشکافیم تا به منظوری که آشکارا بیان نشده پی ببریم.

پیام در جهان مدرن مانند کرمی لانه کرده در دل گیلاس است که به راحتی قابل مشاهده نیست.

پیام امری چندلایه است.

بگذارید مثالی بزنم.

در قرن بیستم، پژوهشگرانی که در غرب دغدغه شیوه بازنمایی زنان در رسانه های جمعی را داشتند از تعبیر فنای سمبلیک زنان استفاده کردند.

فنای سمبلیک یا نمادین زنان به این معنی است که در رسانه های جمعی مانند تلویزیون یا سینما زنان نه به شکلی آشکار و قابل فهم، بلکه به شکلی شکلات پیچ شده و شما بخوانید فریبکارانه، مدفون، حذف و نامریی می شوند.