دلم می خواست جای فرانک بودم

نقالی از کهن ترین آیین های قصه گویی در تاریخ ایران است که با حماسه، اساطیر و پهلوانان بزرگ ایران زاده شده و نقال، پاسدار آیین کهن، ادبیات و موسیقی فولکلور ایران است.

- به گزارش ایسنا، نقالی از آثار غیرملموس فرهنگی ایران است که از گذشته های دور و در قهوه خانه ها، روایت گر پهلوانی های اساطیر ایران بوده و پلی برای انتقال این افسانه ها به نسل های بعد بوده است و برای سالیان سال مردان هنرمندی روایتگر داستان های فردوسی برای مردمان بودند، اما گاهش نیز زنان به این عرصه پا گذاشته اند و روایتگر داستان زندگی اساطیر ایران شدند.

7 فروردین، روز هنرهای نمایشی، بهانه ای شد تا دقایقی پای صحبت یکی از معدود بانوان نقال کشور بنشینیم.

آتنا بیات متولد 1383، نقالی را از 14 سالگی آغاز کرد و پله های پیشرفت را با سرعت طی کرد، به گونه ای که می توان گفت از چهره های برتر نقالی استان مرکزی و برنده چند جایزه ملی و بین المللی است.

مرز میان نقل و نقالی با شاهنامه خوانی آتنا بیات گفت: نقال بودن به این معناست که در داستان های شاهنامه عمیق شده، اشعار را خوانده و برداشت خود را به متن یا طومار تبدیل کرده یا از طومارهای موجود سایر مرشدان استفاده می کنید.

طومارهایی از قبیل هفت لشکر و مشکین نامه که توسط مرشدهای پیشکسوت نوشته شده است.