برای برادران لیلا

پرسشی که به ذهن می رسد آن است که سانسور- حتی در عصر گوتنبرگ و چاپ- چقدر توانسته در دیده نشدن مطلبی اثرگذار شود؟ اگر طرفداران محدودنگر، دوران شاه را به خاطر داشته باشند و یا در دوره پهلوی، - از فیلم "برادران لیلا" می توان با نگاهی بدبینانه یک خوانش و برساخت مطلقا سیاسی و با برچسب سیاه، بیرون کشید.

اما از نگاهی دیگر، این فیلم روایت گر یک ساختار اجتماعی تغییریافته است که تعارض بین جامعه پرتلاطمِ در حال گذار با بافتهای سنتی اش را به خوبی نمایش می دهد.

از این منظر، با خوانشی واقع گرا، می توان سازه های اجتماعی پاسخگو برای ساخت رابطه بین نهادها و آدمها را از آن بیرون کشید.

با این وجود، در نقد خوانش محدودنگر چند نکته قابل تامل است: یک : پرسشی که به ذهن می رسد آن است که سانسور- حتی در عصر گوتنبرگ و چاپ- چقدر توانسته در دیده نشدن مطلبی اثرگذار شود؟ اگر طرفداران محدودنگر، دوران شاه را به خاطر داشته باشند و یا در دوره پهلوی، کنش گر سیاسی بوده باشند، جواب این سوال را به خوبی می دانند که رژیم پهلوی با وجود اعمال سانسورهای گسترده، تا چه حد در حذف عقاید و نظرات و دیده نشدن آرا دگراندیشان موفق بود؟ حال در عصر ارتباطات و زمانه حاکمیت پلت فرم های متعدد، آیا سانسور و عدم اجازه پخش فیلم و نشر می تواند همراه با موفقیت باشد؟! به اعتقاد من، نتی