ابرکوه مامن کهنسال ترین موجود زنده ایران

ابرکوه شهرستانی تاریخی در جنوب غربی استان یزد است که جدا از وجود سرو کهنسال 4000 ساله ی آن، برخی منابع تاریخی قدمت آن را حتی بیشتر از شهر یزد می دانند.

- شهرستان ابرکوه نزدیک ترین نقطه شهری به مرکز جغرافیایی ایران، دیار تاریخ، فرهنگ و ادب، با مردمانی کویری و سخت کوش است که شعله حیات را در این کویر تفدیده، همواره پرفروغ نگاه داشته اند.

انبوه آثار باستانی که هر یک گنجینه ای از معماری و هنر ایران زمین را در خود جای داده اند و کاریزهای طولانی و باستانی، نشان از آبادانی این منطقه و تاریخ پر افتخار آن دارند.

ابرکوه در جنوب غربی استان یزد، در منطقه ای دشتی و در مسیر جاده یزد - شیراز واقع شده و از دو طرف توسط ارتفاعات کوه سفید و قنبره در جنوب شرق و کوه اعلا در شمال غرب محصور شده است.

از آنجا که این شهر ابتدا در پای کوه ساخته شده، آن را برِکوه (کنار کوه) می گفتند که در گویش مردم به ابرکوه تبدیل شد و پس از ورود اسلام این نام نیز مانند بعضی نام های دیگر در گویش عربی، کاف به قاف تبدیل و ابرقو خوانده شده است.

نهایتاً در سال 1350 این شهر به صورت رسمی ابرکوه نامیده شد ولی نام آن در منابع قدیم و جدید به صورت های ابرقو ، ابرکویه ، ابرقویه ، برقوه و درکوه نیز آمده است.