ماه مهمانی؛ آمده ام با عطش ماه ها تا تو کمی عشق بنوشانی ام

به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز، زمستان را در روشنای رجب و شعبان گذراندیم و زنگارهای جان را در زلال ماه رجب شستشو داده و وجودمان را با جلای شعبان صیقل دادیم تا به طلوع بهار در بهار برسیم.

و اینک به استحابت حول حالنا، احسن الحال را در ماه مهمانی خدا تجربه می کنیم.

آری، رمضان یک تحولِ است، تحولی از خویش به او، از منیّت به آدمیت، از بی قیدی به مسؤولیت، مسؤولیت انسان شدن، خدایی شدن، آسمانی شدن، پیدا کردن گمشده های درون، گمشده هایی که اگر بشناسیمشان و پیدایشان کنیم واژه اشرف مخلوقات را درک کرده و فهمیده ایم.

وقتی در ازل به ندای أَلَسْتَ، قَالُواْ بَلَی گفتیم و قبول کردیم پا در این دنیای خاکی بگذاریم شاید فکرش را هم نمی کردیم که راه را گم کنیم و سرگردان دنیا شویم، ولی خدای رحمان رمضان را به ما داد و از سرگردانی و پریشانی رهایی مان بخشید.

و اینک به لطف مدبر اللیل و النهار و به هوای لذت ذکر سحر و به شوق وزیدن نسیم افطار و نشستن بر سفره پهن شده به وسعت دنیا، پاشنه برکشیده و با آراستگی تمام به مهمانی آمده ایم تا بگوییم خدایا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنکَ رَحْمَهً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّابُ.