احسان عبدی پور: هر جا که بار بخورد می روم

برای من حقیقت این است که هر روز زندگی کنم، حالا در این هر روز زندگی کردن ممکن است نجاری کنم و ممکن است بخواهم بنویسم و یک کاری که با یک مقداری هوش نصفه و نیمه ای برای خودم انجام بدهم.

- لطفی که به خودم کردم این است که هیچ کدام از این لیبل هایی که به من می خورد افسار نشود یا یک جوری نشود که بگویند تو دیگر داستان نویس هستی، پس دیگر باید داستان بنویسی.

تو فیلمسازی، تو مجری هستی باید دیگر تا قیامت اجرا کنی.

بنابراین یک تعریف خیلی دم دستی اش را به شما بگویم که شلیک به خود است و آن هم این است که هر جا که بار بخورد می روم! به گزارش ایسنا، این کارگردان و فیلمنامه نویس که شامگاه جمعه 7 آبان ماه مهمان برنامه پرانتز باز رادیو نمایش بود، در پاسخ به پرسش علیرضا بهرامی کارشناس برنامه مبنی بر اینکه انگار سینما، تلویزیون و شاخه های هنری هدف شما نیست و هر کدام یک ابزاری برای رسیدن به یک تعالی و کمال جویی انسانی یا حداقل یک حس خوب هستند؟ گفت: نه برای من هدف نیست و به نظرم برای هر کسی که در درجات عالی هر کدام از این مدیوم هایی که شما گفتید قرار دارد، هم هدف نیست چون حداقل این چند موردی که اسم بردید یک وسیله ی ترانسفری هستند، یعنی یک پلتفرمی هستند برای انتقال از آ به ب که خود آ که این باشد اصلا ارزش ذاتی ندارد.